Hornillos del Camino,  23-5-04


Beste collega's en alle andere belangstellenden,

Het is 13.45 uur, zondag. Ik zit in de refugio naast de kerk. Vandaag 20 kilometer gelopen uit Burgos. Mooi weer. Ik heb gelopen met drie andere Nederlanders: Bert uit Noordwijk, Jaap uit Barneveld en Ben uit Heinenoord. Alle 3 zijn in zijn ze in Nederland begonnen net als ik.
Sim de Pamplona heb ik alleen mooi weer gehad. Niet te warm maar gewoon een lekker zonnetje. Pelgrimeren is nu gewoon luxe voor mijn gevoel. Op  het pad is het een lang gerekt lint voor rugzaklopers van allerlei nationaliteiten. In één refuge heb ik in het gastenboek gekeken en 24 nationaliteiten geteld. Ieder plaatsje heeft één of meerdere refugio's. Je kan dus altijd wel een plekje vinden. Het kost gemiddeld 3 à 4 euro. In iedere bar kun je eten voor gemiddeld €7 of  €8. Andere pelgrims hoor ik steen en been klagen over volle refugio's en slechte bedden en over te kleine porties eten. Maar als je zoals ik twee maanden in een tentje hebt gebivakkeerd is dit het paradijs. Ik geniet. Heel veel mensen lopen slecht voorbereid en op slecht schoeisel. Ze hebben blaren, knieën in het verband, dikke enkels en velen haken af.

15 mei:
Ik  ben naar Puente la Reina gelopen. Daar was een prachtige refugio met goed sanitair, een keuken, een terras en zelfs een zonneweide. Het stadje zelf is zo uit de middeleeuwen. De kerken zien eruit alsof ze er al staan vanaf de steentijd. Op de muren groeien wilde planten en op alle hoge punten nestelen ooievaars. De weg van Pamplona hier naartoe liep over een bergrug die vol met moderne windmolens staat. Het grootste windmolens park van Spanje. Met dit mooie weer is het 's avonds heel gezellig in de stad. Iedereen zit buiten op het plein tot laat.

16 mei:
Ik ben naar Villamayor gelopen. Een landschap van losse bergen verspreid door het landschap. Op iedere berg een dorpje geplakt, het ene nog mooier dan het andere. Vlak na Estella is er een hek bijzondere pelgrim's bron. Ik kan er water tappen en wijn! Iedereen staat daar thermoskannen en flessen te vullen. Het is Rioja wijn en niet slecht, ze smaakt goed. De plek is via een webcam te zien op het internet. Na die bron ging het even mis. Je kon kiezen tussen 2 routes links of rechts. Ik kies links. Ongemerkt loop ik Villamajor voorbij. De route loopt via kleine landweggetjes zonder plaatsnaambordjes, je volgt gewoon de gele pijlen. Tegen 15:00 uur kom ik erachter dat het niet klopt. Ik besluit gewoon door te lopen. Pas na 3 uur lopen, zonder iemand anders te zien onderweg, kom ik gelukkig aan de Los Arcos. Dat was eng omdat ik niet wist hoe ver het volgende plaatsje lag. Nu heb ik drie uur van de volgende etappe afgesnoept, dat is een voordeel. Er is een hele rustige refugio waar ik een Canadees echtpaar ontmoet. Ze zijn voor zes maanden in Europa. Dertig dagen Camino en tien dagen Barcalona en dan gaan ze naar Frankrijk. Allebei gepensioneerd leraar. Ze hebben een karretje mee met twee stangen die om je middel vastmaakt. Er kan gemakkelijk 30 kg bagage mee.

17 mei:
Ik ben naar Logroñe gelopen. Na 12 uur wordt het door de hitte heel vermoeiend. Valk voor Logroñe zit een oud vrouwtje langs de weg met souvenirs en blikjes frisdrank. Eigenlijk wil ik snel doorlopen naar de refugio maar dat gaat zomaar niet. Ik werd teruggeroepen. Er moest een stempel in mijn paspoort en mijn naam moest in een boek. Dat moest van haar. Iedereen die daar langskomt vangt ze zo op. Om 15:13 uur ben ik in de refugio. Daar is ook een Nederlander uit Akersloot, Theo. Hij heeft de Camino als een gefietst. Nu loopt hij. Op de Camino ontmoette hij Francoise, een Belgische. Nu lopen ze samen. Omdat ik tot 22:30 uur heb zitten praten met andere pelgrims is alles al donker in de refugio. In het aarde donker mijn bed klaargemaakt. Iedereen slaapt al. Een koor van snurken. Rond 3 uur in de nacht word ik wakker. De Canadese vrouw die boven mij slaapt wil naar beneden, maar ze stapte op een tafeltje vol met spullen van mij. Een hoop gerommel in het duister. Uiteindelijk pakt ze haar spullen op en gaat ergens anders slapen op de grond. Ze wil niet ruilen van bed. Ik heb niet veel meer geslapen.

18 mei:
Ik ben wakker om 5:30 uur. Iedereen gaat steeds vroeger weg. Er ontstaat regelmatig ruzie tussen vroegopstaanders die het licht aan willen doen en langslapers die het licht uit willen hebben. Het is een prachtige route met besneeuwde bergtoppen in de verte, richting Nájera. 16 km geen water onderweg. Met deze warmte iets om rekening mee te houden. Om 14:15 uur kom ik aan. Er is maar 1 douche. Het warme water kun je niet mengen met het koude water. Dus je douche is of koud of warm. De bedden zijn verspreid over 3 etages met allerlei af en opstapjes. In het donker opletten geblazen.

19 mei:
Ik vertrek om 6:30 uur naar Santo Domingo de la Calzada. Al om 12:30 uur ben ik in de refugio. Een narrig oud vrouwtje regelt de slaapplaatsen. Eerst krijg je een stempel, dan noteer je je naam, plek van begin Camino en je nationaliteit. Omdat de vrouw geen aanstalten maakt mij een bed te wijzen zoek ik er zelf vast een. Na een kwartier kom t de vrouw boven met andere pelgrim boos gooit ze mijn spullen van het bed. Ik moet een bed verder slapen beslist ze. Haar autoriteit mag niet in twijfel worden getrokken. In Santo Domingo staat een beroemde kathedraal. Er is een kippenhok binnen in de kerk. Daar is een legende aan verbonden. Een pelgrim was in Santo Domingo ten onrechte beschuldigd van diefstal. Hij werd opgehangen. De ouders van de pelgrim hadden hun nood beklaagd bij Sint Jacob in Santiago. Toen ze op de terugweg weer lang Santo Domingo kwamen bleek hun zoon nog te leven. Sint Jacob had hun zoon al die tijd ondersteund zodat hij niet kon stikken. De bisschop zat net aan de gebraden kip thuis. Hij wilde het verhaal niet geloven. De kip vliegt nog eerder van een bord dan dat zoiets mogelijk is zei de bisschop. Hetgeen dan ook prompt  gebeurde. Vanaf die tijd is er een kippenhok in de kathedraal. In deze refugio kom ik een hele bijzondere Duitse man tegen. Hij heet Ullie. Deze man is een aantal jaren geleden vanuit Duitsland in een kano over de rivier naar Londen gevaren uit protest tegen de aanleg van de Betuwelijn.

20 mei:
Ik vertrek om 7:15 uur en kom al om 12:00 uur aan in Belorado. De refugio zit al heel snel vol. Er worden matrassen op de grond tussen de stapelbedden gelegd. De route liep vandaag grotendeels langs een drukke autoweg. Een beetje saai. De refugio wordt geleid door een Zwitserse vrouw samen met haar dochter. Ze spreekt 5 talen vloeiend. In de recreatie ruimte zit iedereen zijn blaren af te plakken. Ik heb de hele avond gesproken met Canadezen over het verschil tussen Canada en de V.S. De Canadezen vinden het vreselijk aangezien te worden voor Amerikanen. Ze hebben allemaal speldjes met Maple Leaf erop.

21 mei:
Start ik om 6:30 uur als een van de laatste. Onderweg naar San Juan de Ortega kom ik Bert, Jaap en Ben tegen. Om 13:00 uur bereik ik de refugio. Een uur later zit hij vol. De mensen worden doorgestuurd. De douches zijn ijskoud. En ook geen winkel in het dorp. Gelukkig is er wel een bar waar je ook kan eten. Al een tijdje heb ik horen vertellen op pelgrims op dromedarissen. En warempel op het terras zie ik  ze aan komen lopen, een idioot gezicht.

22 mei:
Om 6:30 vertrek ik naar Burgos. We lopen eerst even door een bos over grote hoogte. Gemiddeld 1000 meter. In een bar koffie gedronken onderweg. Op de t.v. trouwt de Spaanse kroonprins. Gaandeweg begint de route door het industriegebied van Burgos te lopen. We worden over een vuilnisbelt geleid en langs smerige oude fabriek's gebouwen. De refugio is helemaal aan het andere eind van de stad in een park bij de universiteit. 's Middags naar de kathedraal van Burgos. Ik heb nog nooit zo'n fenomenaal kerkgebouw gezien. Heel bijzonder. Als pelgrim mag je er voor €1 in. 's Nachts bijna niet kunnen slapen. De ramen waren potdicht gedaan. De hele zaal volgepakt met mensen, rugzakken, stokken en drogend wasgoed. Het was veel te warm en benauwd.

23 mei:
Naar Hornillos del Cammino. Een wandeling van 21 km met mooi weer. Eerst zoeken naar een geldautomaat. In Spanje is het veel lastiger dan in Frankrijk om geldautomaten of postkantoren te vinden. In het 2e dorp vind ik er 1. Om 11:30 uur zijn we er al. Voor ik deze brief schrijf zit ik samen met andere pelgrims heerlijk in de zon op een terras met een café Americano. (dubbele expresso)

Met vriendelijke groeten,

Kees Tol